[SOMS MOET JE RUIMTE OVERLATEN Zodat DINGEN KUNNEN LANDEN]

VERWIJZING: Winston, we hebben gehoord dat je geen yoga doet.

Winston: Dat is waar!

REFERENTIE: Waarom niet?

Winston: Nou, als ik ga met yoga beginnen, moet ik daar ruimte voor maken door iets anders op te geven. En dat zou mijn krachttraining zijn. Daar geniet ik veel te veel van! Yoga komt met vaste tijden, lessen, schema's. Dat is heel anders dan hoe ik train.

REFERENTIE: Hoe train je?

Winston: Ik heb met mijn trainingsmaatje afgesproken om tussen 7.30 en 8.00 uur 's ochtends in de sportschool te zijn. Dat voelt vrij. Zodra iets te rigide wordt, heb ik moeite om eraan vast te blijven.

Net als veel andere noodzakelijke dingen in het leven, is yoga iets wat ik de neiging heb uit te stellen.

REFERENTIE: Is yoga nodig voor je?

Winston: Nou, krachttraining vereist mobiliteit. Yoga helpt daarbij.

Ik hecht ook waarde aan momenten van reflectie. Dagelijkse momenten van aarden. Echt in je lichaam aanwezig zijn. Yoga biedt dat allemaal. Dus ik weet dat het me op de lange termijn heel goed zou doen.

Dat is mijn voornemen sinds we Vondelgym hebben geopend en ik ben er al een paar keer geweest, maar niet meer dan ik op twee handen kan opnoemen.

[SPORTE OEFENEN IS VOOR MIJ MEER DAN ALLEEN SPORTE OEFENEN. HET IS ZOALS HET MESTSEL TUSSEN ALLE VERNEDIGDE DELEN VAN MIJN LEVEN]

REFERENTIE: Hoe vaak train je?

Winston: Ik heb een knieblessure en een schouderblessure, dus ik zit even aan de kant. Op dit moment werk ik één-op-één met een fysiotherapeut. Hij is meer een kracht- en conditietrainer. We focussen ons puur op herstel.

REFERENTIE: Hoe gaat dat?

Winston: [Lacht] Het is frustrerend! Mijn lichaam laat me zelden in de steek. Nu wil ik allerlei dingen, maar ik kan ze gewoon niet. Dat is confronterend. Het dwingt me om te accepteren waar ik sta, en daar worstel ik mee. In de sportschool gingen dingen altijd relatief gemakkelijk voor me. Ik heb eerder blessures gehad, maar nooit zo lang. En nooit op een manier die mijn bewegingsvrijheid echt beperkte.

VERWIJZING: Wat zegt dat over de rol van sport in je leven?

Winston: Sporten is voor mij meer dan alleen maar sporten. Het is als het cement tussen alle verschillende onderdelen van mijn leven. Als ik me minder beweeg, begint alles ernaast te wankelen. Mijn voeding. Mijn slaap. Mijn concentratie. Actief zijn is altijd mijn vangnet geweest.

VERWIJZING: En creatief?

Winston: Sporten verlaagt mijn stressniveau. Zonder sport moet ik meer moeite doen om een staat te bereiken waarin ik creatief kan zijn. Als ik beweeg, wordt mijn hoofd helder. Dan begint het werk.

REFERENC: Wat heb je nog meer nodig om vrij te kunnen creëren?

Winston: Ik heb gemerkt dat de fysieke ruimte waarin ik me bevind, een enorme invloed heeft op mijn creatieve proces. Ik heb het geluk een atelier in Rotterdam-West te hebben. Het is een bijzondere plek. Esthetiek is belangrijk voor me. Deze ruimte voelt als heilige grond. Iedereen die hier binnenkomt, zegt hetzelfde: er hangt hier een goede energie.

VERWIJZING: En hoe beïnvloeden mensen jouw proces?

Winston: Dat kan nog wel belangrijker zijn. Ik ben erg selectief met wie ik het proces laat betreden. Aan Mssyeh werkte ik met slechts een paar mensen, allemaal met de hand uitgekozen. Ik ken ze persoonlijk.

Ze komen hier. Ik creëer de omgeving. Ik creëer het kader. En binnen dat kader creëren we samen. Het is hier nooit druk: zeker niet wanneer ik schrijf.

REFERENTIE: Waarom is dat belangrijk?

Winston: Schrijven vraagt om kwetsbaarheid. Het wordt voor me veel moeilijker om mezelf te openen als er te veel ogen en oren in de kamer zijn. Ik heb een serene omgeving nodig. Eén waar niet te veel wordt gepraat.

REFERENTIE: Nederlandse schrijver Cees Nooteboom zei ooit dat je alleen kunt schrijven over wat je hebt doorgaan.

Winston: Dat herken ik heel sterk. Mijn theorie over creëren is dat we energie, of verhalen, door ons heen laten gaan. We zijn niet noodzakelijkerwijs de bron, we zijn de zender. Je zet je antenne aan. Die vangt op wat er in de lucht hangt. En je laat dat door je heen gaan. Je bent meer een
vat dan een architect.

REFERENTIE: Je nieuwste album, Mssyeh, gaat over het verlies van je langdurige vriend Feis. Hoe was het proces van het maken ervan?

Winston: Ik probeerde zo eerlijk mogelijk te zijn tijdens het maken ervan. Ik hield uit wat ik dacht dat de luisteraar zou willen horen. Dat doe ik sowieso zelden, maar bij dit album helemaal niet.

Veel mensen gaan de studio in met het doel iets te maken dat je steeds weer wilt beluisteren. Net zoals de voedingsindustrie suiker aan alles toevoegt zodat je steeds terugkomt. Op dit album heb ik nauwelijks suiker gebruikt.

REFERENTIE: We merkten wat lange instrumentale passages op.

Winston: Dit album gaat over verlies. Niet zomaar welk verlies – mijn vriend is vermoord. Het is zwaar materiaal. Soms moet je ruimte laten zodat dingen kunnen landen.

[MIJN THEORIE OVER CREATIE IS DAT WE TOELATEN DAT ENERGIE, OF VERHALEN, DOOR ONS HEEGAAST. WIJ ZIJN NIET PER SE DE BRON, WIJ ZIJN DE DOORGEVER]

REFERENTIE: Hoe is de reactie geweest?

Winston: Niet iedereen wil zich bezighouden met zoiets zwaars. Mensen zetten dit album 's ochtends niet op voor een oppepper, weet je wel. Maar de mensen die erdoor geraakt worden, worden er diep door geraakt.

Na optredens vertellen mensen me wat het album voor hen betekent. Dat het hen kracht geeft. Op zulke momenten voelt het alsof ik erin geslaagd ben iets duisters om te zetten in iets dat anderen helpt.

REFERENTIE: Wanneer krijgt iets voor jou betekenis?

Winston: Op het moment dat je het opschrijft. En daarna... groeit de betekenis in de loop van de tijd. Door hoe anderen het ervaren. Soms besef je pas later wat je echt hebt gezegd.

Veel jaren geleden, en tijdens mijn 101Barz-sessie met Feis, had ik een bar waarin ik zei dat ik niet de 31e van de 12 zou zijn die geweld zou gebruiken. Als je er dan aan denkt dat Feis op 31 december is gedood… Dat voelt nog steeds niet echt. Hij stond naast me toen ik die bar rapte. Deze woorden hebben nu een heel andere lading. Soms worden woorden uit het verleden iets waar je aan vast kunt houden.

REFERENTIE: Woorden worden verantwoordelijkheid.

Winston: Absoluut. Omdat ik een megafoon heb, moet ik ze voorzichtig behandelen. Ik heb nog nooit iets gezegd waarvan ik later dacht dat ik dat niet had moeten zeggen. Misschien ben ik streng voor mezelf. Maar ik slaap er beter van.

REFERENTIE: Waar komt dat bewustzijn vandaan?

Winston: Van luisteren. Van voelen wat andere kunstenaars mij betekenen. En dan het atelier in gaan met datzelfde streven: iets voor anderen te betekenen.

REFERENTIE: Diepgang boven bereik.

Winston: Altijd. Persoonlijke verhalen kun je niet kopiëren. Dat is je nalatenschap, man. Dat is de unieke vingerafdruk die je achterlaat!

REFERENTIE: Wat nu?

Winston: Er komt een nieuw album aan! Ik heb het gevoel dat ik een last van mijn hart ben af, nu ik Mssyeh heb afgerond. Ik heb mezelf weer aan mezelf gegeven.

Dit album voelt minder belangrijk aan, als dat zo gezegd kan worden. En juist daardoor kan ik vrijer creëren.

Het is niet duister. Het is ruimte. Vrijheid. Toestemming om te zijn.

Dit portret is gemaakt tijdens WINNE’s Mssyeh-tournee in 2025 in Amsterdam, in de aanloop naar zijn optreden bij de Edison Awards 2026. Een bijzonder bedankje aan Winston en zijn team voor het feit dat we bij dat moment mochten aanschuiven. Tekst door Jan-Willem Wesselingh. Fotografie door Laurent Stevens. Styling door REFERENC en Winston Bergwijn.