Lucas Junior Smith is een in Londen gevestigde stylist en art director. We brachten een dag met hem door in zijn geboortestad. We spraken over zijn overstap van werken bij Nepenthes naar het stylen van Loyle Carner. Hoe zijn vader zijn interesse in mode aanwakkerde. En hoe het is om zelf vader te zijn. Jean-Michel Basquiats uitnodiging om te voelen voordat je begrijpt. En hoe hij al die invloeden tot één geheel smeedt.

[ORIGINEELHEID ONTstaat UIT DE MANIER WAAROP INFLUENCES SAMENKOMEN]

REFERENC: Lucas, hoe ga je van de winkelvloer naar het stylen van Loyle
Carner?

Lucas: Ik werd in de retail geworpen op het moment dat ik uit de universiteit kwam. Dat kwam eigenlijk gewoon doordat ik een baan nodig had. Maar in de retail word je een beetje een mansaapje. Je werkt met je handen aan kleding en bent er veel mee bezig. Je leert de relatie tussen het verkopen ervan, het onderhouden ervan, de kenmerken en de gebreken ervan kennen.

Vanuit daar ging het vanzelf verder. Ik kreeg een stage bij Nicholas Daley, daarna een parttime baan in verkoop en marketing. Nicholas begon steeds vaker om mijn mening te vragen. Wat vind je hiervan? Toen ik merkte dat mensen waarde hechtten aan mijn aanpak, ging het als sneeuwschilfers. Je hebt een duidelijke stijl. Waarom zou je die niet gebruiken om iemand te stylen?

Tegelijkertijd werkte ik bij Nepenthes London, vanaf de opening. Eerst op de winkelvloer, daarna op het hoofdkantoor en vervolgens als marketingmanager. Dat gaf me inspraak in bepaalde richtingen. Hoe dingen eruitzien, hoe we bepaalde stijlen promoten. Het was nooit mijn doel om stylist te worden, maar door mijn doe-het-zelfmentaliteit ben ik er uiteindelijk gewoon in beland.

Vorig jaar heb ik mijn eigen creatieve bureau opgericht. Productie, adviesverlening, artistiek leidinggeven en styling. Maar styling is voor mij het meest bevredigende werk. Omdat het draait om vertrouwen. Wanneer iemand contact met je opneemt voor een klus, ziet hij je als persoon en denkt hij: we kunnen hem vertrouwen. Zodra je die grens bent overgegaan, zie ik er niet meer naar uit als stylist. Ik ben gewoon een persoon. Dat is essentieel om relaties te onderhouden en meer van het werk te genieten.

REFERENTIE: Vertrouwen van klanten. Maar het vergt ook dat je je eigen smaak vertrouwt.

Lucas: Absoluut. En je leert naarmate je verder gaat in deze branche dat er verschillende niveaus zijn. Ik doe commercieel werk en zeer individueel werk. Sommige commerciële klanten hebben die duw niet nodig. Ze willen gewoon iemand die de klant kent en de juiste kleding toepast op de smaak van de klant. Bij ander werk draait het om het toevoegen van je eigen smaak. Een beetje plezier, of identiteit. Het kan iets heel eenvoudigs zijn. Maar dat doen geeft je eigen stempel op het werk.

REFERENTIE: Heb je jeugdherinneringen die je interesse in mode hebben gewekt?

Lucas: Mijn vader, absoluut. Ik heb meerdere broers en zussen, maar hij heeft me verwend. Ik kijk terug op foto's en hoe hij mij aankleedde. Telkens wanneer mijn vader ging winkelen, nam hij me mee naar de chique winkels: de boetieks van ontwerpers, erg gericht op herenkleding. En ik heb een oudere broer die hetzelfde pad is ingeslagen. Dat zijn mijn vroegste herinneringen: iemand ouder dan ik zien dragen deze kleding en het goed dragen. En ik ben half Jamaicaans. Er is een stamboom van mannen en vrouwen in mijn familie die een geweldige stijl en een groot karakter hebben. Mensen die dingen kunnen dragen.

REFERENC: Hoe kom je iemand goed genoeg te kennen om te begrijpen waarin diegene zich prettig voelt?

Lucas: Mijn relatie met Loyle Carner begon met een gesprek over identiteit. Iedereen heeft wel dingen in zijn garderobe waar hij bij denkt: vandaag is niet de juiste dag. En dan is er die ene dag dat je het aantrekt en het geweldig is. Uiteindelijk draait alles om zelfvertrouwen. Dus doe je een compromis. Je eindigt met een trainingspak op, omdat je je daar prettig in voelt.

Dat is wat ik tegen Loyle zei toen we voor het eerst spraken. Mensen zien je op het podium en ze houden van je muziek. Maar je uitstraling heeft ook een aantrekkingskracht die bijdraagt aan de indruk die mensen van je krijgen. En we hebben allebei een gemengde achtergrond. Ik zou het niet een superkracht noemen, maar het is een gave: aanpassingsvermogen. Kunnen bepaalde dingen dragen, bepaalde dingen met elkaar combineren. Dus mijn gesprek met hem was dat we daarop kunnen voortbouwen.

Ik wil nooit het gevoel hebben dat ik iemand een kostuum aan-doe. Als de persoon die de kleding draagt zich zo comfortabel mogelijk voelt, gaat het beter op de set en worden de uiteindelijke beelden ook beter.

REFERENTIE: En wanneer past het?

Lucas: Je kleedt iemand in een outfit. Ze weten niet zeker of het past als ze het aan de hanger zien. Maar zodra ze het aantrekken, zit het perfect en zie je dat aan hun lichaamstaal. Ze willen gewoon iets aantrekken en zich goed voelen. Dat is mijn werk. Dan is 90% van het werk gedaan. De overige 10% is het terugbrengen, ha! Hoewel het vaak een cadeau is of wordt gekocht. Loyle zegt het zelf ook: als ik het kan betalen, of als ik denk dat het het waard is, dan koop ik het. Ik vind het geweldig dat hij zijn eigen garderobe wil verbeteren in plaats van die op de set.

REFERENTIE: Hoe maak je keuzes? Hoe beslis je wat goed is voor iemand?

Lucas: Je weet nooit precies wat goed is. Maar je kunt het onderbouwen met een mening, met het idee dat je hebt voor die persoon en met andere keuzes. Je komt met: hier is het shirt, en ik vind dit shirt geweldig vanwege x, y en z. De klant past het. Misschien twijfelt hij over de pasvorm. Dan draai ik me om en zeg ik: ik heb deze ook. Je moet altijd een back-up hebben, want wat ik denk, valt niet altijd in de smaak.

[JE WEET NOOIT PRECIES WAT ERGOE IS. MAAR JE KUNT HET ONDERBOUWEN MET EEN MENING.]

REFERENC: Wat beïnvloedt je vandaag?

Lucas: Mijn tijd bij Nepenthes London en de diverse merken die daar onder één noemer vallen. Voornamelijk werk- en militaire kleding. Engineered garments, Needles, Western-Amerikaanse kleding, specifieke snitten, overhemden met patronen. South2 West8, outdoor-performancekleding. Ze hebben allemaal een andere benadering, maar het feit dat ze onder dezelfde noemer vallen, zorgt voor een soort speelsheid. Ze komen samen en vormen deze prachtige outfit.

Tijdens mijn werk daar besefte ik dat het niet lineair is. Het is oké om stijlen te laten botsen. Het is oké om te layeren. En dan niet layeren in de zin van vier lagen over elkaar aantrekken. Maar juist de kleine, subtiele details. Een contrast tussen twee kleuren.

Dus ja. Als ik één antwoord moet geven, dan is dat 100% mijn tijd bij Nepenthes. Daar is het allemaal begonnen.

Dit portret is deze zomer in Londen gemaakt door Georg Mew Jensen. Tekst door Jan-Willem Wesselingh. Styling door Lucas zelf.